غزل ۵۲۲۹ - به چشم راه شناسان بود بیابان تنگ

به چشم راه شناسان بود بیابان تنگ
که از نشانه شود برخدنگ میدان تنگ ۱

به ماه مصر چه نسبت ترا که گردیده است
جهان ز جوش خریدار همچو زندان تنگ ۲

قرار نیست به یک جای بیقراران را
ز بلبلان نشود جای بو گلستان تنگ ۳

صبور باش به زندان و چاه چون یوسف
که یک دو روز بود کار بر عزیزان تنگ ۴

گرهگشاست دم تازه سبکروحان
که بر نسیم نگردد ز غنچه میدان تنگ ۵

به خلق کوش جهان را گشاده گر خواهی
که کفش تنگ به رهرو کند بیابان تنگ ۶

فشار قبر کند سرمه استخوان ترا
اگر شود تو یک خاطر پریشان تنگ ۷

گلوی حرص نگردد گشاده از نعمت
که بر غنی و فقیرست رزق یکسان تنگ ۸

ز تنگنای جهان عشق تنگ می آید
اگر برآتش سوزان شود نیستان تنگ ۹

دل حبابی اگر بشکند ز تندی باد
چو چشم مور شود ملک بر سلیمان تنگ ۱۰

به قدر کاوش ازین چشمه آب می جوشد
ز سایلان نشود دستگاه احسان تنگ ۱۱

به چشم هرکه ز همت گشاده شد صائب
فضای چرخ بود چون دل بخیلان تنگ ۱۲