غزل ۵۲۶۴ - آن کس که درد رابه دوا می کند بدل

آن کس که درد رابه دوا می کند بدل
راه صواب رابه خطا می کند بدل ۱

دنیا گذشته ای که بهشت است مطلبش
از سادگی هوا به هوا می کند بدل ۲

دل در تنم ز بیم شبیخون غمزه اش
هر شب هزار مرتبه جا می کند بدل ۳

با خواب امن دولت اگر جمع می شود
شب شاه جای خویش چرا می کند بدل ۴

آن سرو جامه زیب که عمرش دراز باد
هر روز صد هزار قبا می کند بدل ۵

از ظلم خویش ظالم اگر در هراس نیست
پیکان به جسم بهر چه جا می کند بدل ۶

گر ره برد جوان به مال شکستگی
قد خدنگ خود به عصا می کند بدل ۷

گر درد پای خویش چنین سخت می کند
بیتابی مرا به رضا می کند بدل ۸

بی دولت آن که سایه دیوار خویش را
با سایبان بال هما می کند بدل ۹

آرام اگر نمی برد از دل طمع چرا
هر روز جای خویش گدا می کند بدل ۱۰

صائب ز نقش هرکه دل خویش ساده کرد
آیینه را به آب بقا می کند بدل ۱۱