غزل ۵۳۰۶ - با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام
درکنار گل چو بوی گل همان آواره ام ۱

روی آتشناک خوبان آب حیوان من است
هست از آتش زندگی چون مرغ آتشخواره ام ۲

آن سپهر عالم افروزم جهان درد را
کز سرشک و داغ باشد ثابت و سیاره ام ۳

غم به قدر غمگسار از آسمان نازل شود
زان غم من زود آخر شد که بی غمخواره ام ۴

حلقه تا بر در زنند از خویش می آیم برون
چون شرر هر چند در زندان سنگ خاره ام ۵

اعتماد رزق بر رازق مرا امروز نیست
تخته مشق توکل بود از گهواره ام ۶

دور از انصاف است از گلزار بیرون کردنم
من که چون شبنم ز گل قانع به یک نظاره ام ۷

بید مجنون میوه داد و من همان بی حاصلم
چرخ ناهموار شد هموار ومن انگاره ام ۸

دل نهاد درد تابودم فراغت داشتم
چاره جویی کرد صائب این چنین بیچاره ام ۹