غزل ۵۳۶۶ - هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم

هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم
باز می گردد به جان بی نفس سوی عدم ۱

هرکه می داند چه آشوب است درملک وجود
بی تامل برندارد سر ز زانوی عدم ۲

هست در میزان هستی راه ورسم امتیاز
خاک وزرباشد برابر درترازوی عدم ۳

هرکه رفت آنجا ز فکر باز گشت آسوده شد
دلنشین افتاده است از بس سر کوی عدم ۴

سجده شکرش به دامان قیامت می کشد
هر که را محراب گردد طاق ابروی عدم ۵

تا بیفتی از نفس چون دیده قربانیان
رو مکن زنهار رد آیینه روی عدم ۶

نیست در ملک پرآشوب وجود آسودگی
چون نفس ازپای منشین در تکاپوی عدم ۷

خاک می مالد به لب صائب ز بیم چشم زخم
ورنه سیراب است از آب زندگی جوی عدم ۸