غزل ۵۳۹۲ - شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم

شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم
از گرستن تر نگردد دامن پیراهنم ۱

نیست شمعی در سرای من، ولی از سوز دل
می درخشد همچو چشم شیر شبها روزنم ۲

دشمنان را می کنم از چرب نرمی سازگار
خار می گردد گل بی خار در پیراهنم ۳

خون رحم آید به جوش از چشم شرم الود من
دست خالی می رود گلچین برون از گلشنم ۴

تا گسستم رشته پیوند از زال جهان
سر برآورد از گریبان مسیحا سوزنم ۵

بعد ایامی که گلها از سفر باز آمدند
چون نسیم صبحدم می باید از خود رفتنم ۶

شوق اگر صائب چنین گردد گریبانگیرمن
می کند کوتاه دست خار را از دامنم ۷