غزل ۵۵۰۵ - نه بهر آب از سوز دل بیتاب می گردم

نه بهر آب از سوز دل بیتاب می گردم
که چون تبخال من از تشنگی سیراب می گردم ۱

سفیدی کرد چشمم را کف دریای نومیدی
همان من در تلاش گوهر نایاب می گردم ۲

پر از گوهر کنم گر چون صدف دامان سایل را
همان چون ابرنیسان از خجالت آب می گردم ۳

چه حاصل کز درازی رشته عمرم شود افزون
چو من از بیقراری خرج پیچ و تاب می گردم ۴

جواب خشک می گوید به رویم ابر دریا دل
چو گوهر گر چه از یک قطره من سیراب می گردم ۵

همان مشت خس و خاری است از گردش مرا حاصل
به گرد خویشتن چندان که چون گرداب می گردم ۶

به صد جانب برد دل در نمازم از پریشانی
به رنگ سبحه من سرگشته در محراب می گردم ۷

ندارد نفس کافر در مقام فیض دست از من
گران از خواب غفلت بیش در محراب می گردم ۸

شبستان جهان را گر چه روشن از بیان دارم
همان چون شمع صائب از خجالت آب می گردم ۹