غزل ۵۶۰۷ - دست در دامن آن زلف معنبر زده ام

دست در دامن آن زلف معنبر زده ام
باز بر آتش خود دامن محشر زده ام ۱

شمع بیدار دلان روشنی از من دارد
آب حیوان به رخ خضر مکرر زده ام ۲

برق عشقم که به بال و پر پرواز بلند
قدسیان را سر مقراض به شهپر زده ام ۳

بسته ام از سخن عشق به خاموشی لب
مهر از موم به منقار سمندر زده ام ۴

نیست یک سرو که پهلو به نهال تو زند
بارها در چمن خلد سراسر زده ام ۵

سر خط راست روی جاده از من دارد
صفحه دشت جنون را همه مسطر زده ام ۶

صفحه خرقه ام از بخیه هستی ساده است
همچو سوزن ز گریبان فنا سر زده ام ۷

گر چه زاهد نیم، آداب وضو می دانم
شسته ام دست ز سجاده و ساغر زده ام ۸

چون صدف کاسه در یوزه به نیسان نبرم
به گره آب رخ خویش چو گوهر زده ام ۹

من و اندیشه آزادی از آن حلقه زلف؟
رزق پرواز شود بالم اگر پر زده ام! ۱۰

صائب آن بلبل مستم که ز شیرین سخنی
نمک سوده به داغ دل محشر زده ام ۱۱