غزل ۵۶۱۴ - بیخودی داشت ز فکر دو جهان آزادم

بیخودی داشت ز فکر دو جهان آزادم
تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم ۱

پای من بر سر گنج است چو دیوار یتیم
دست خود بوسه زند هر که کند آبادم ۲

سفر بیخودیم پا به رکاب است، کجاست
باد دستی که به یک جرعه کند امدادم؟ ۳

کار من در گره از پرهنری افتاده است
دارد از جوهر خود مو قلم فولادم ۴

باد یارب ز سعادت همه روزش نوروز
هر که در عید نیاید به مبارکبادم! ۵

ناله مرغ گرفتار اثرها دارد
خواهد افتاد به دام دگران صیادم ۶

خانه آینه را تنگ کند بر شیرین
بیستونی که مصور شود از فرهادم ۷

منهم آن گوهر شهوار که از غلطانی
از کنار صدف چرخ به خاک افتادم ۸

شب آبستن امید شد آن روز عقیم
که من از مادر سنگین دل دوران زادم ۹

به چه امید دهم دامن فریاد از دست؟
من که فریاد رسی نیست به جز فریادم ۱۰

نیست آن مصرع برجسته خدنگش صائب
که اگر بال برآرد، برود از یادم ۱۱