غزل ۵۶۲۸ - چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟
به که این آینه از پیش نفس بردارم ۱

من که چون برگ خزان بام و پرم ریخته است
به چه امید دل از کنج قفس بردارم؟ ۲

آفت حرص ز شمشیر دو دم بیشترست
چون دو دست از سر خود همچو مگس بردارم؟ ۳

گل به دشمن نزنند اهل مروت، ورنه
من نه آنم که زبونی ز عسس بردارم ۴

راه خوابیده ز بیدار دلان می گردد
دست اگر از دهن خود چو جرس بردارم ۵

عشق خواهد ز هوس کرد سبکبار مرا
از ره سیل چه افتاده که خس بردارم؟ ۶

آنقدر مهلت از ایام توقع دارم
که از آیینه دل زنگ هوس بردارم ۷

زان بود بستر و بالین من از گل چو نسیم
که خس و خار ز راه همه کس بردارم ۸

در شبستان جهان روشن از آنم چون صبح
که غبار از دل عالم به نفس بردارم ۹

بلبلی نیست درین باغ ز من قانعتر
فیض آغوش گل از چاک قفس بردارم ۱۰