غزل ۵۶۴۳ - شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلمم

شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلمم
نقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم ۱

بس که کرده است سیه مست مرا ذوق سخن
می زنم حرف و ز خود نیست خبر چون قلمم ۲

جای اشک از مژه ام خون سیه می ریزد
می دود دود دل از بس که به سر چون قلمم ۳

هست در قبضه فرمان قضا نبض مرا
از سیه کاری خود نیست خبر چون قلمم ۴

صرف گفتار شد از دل سیهی عمر مرا
دل دونیم است ازین راهگذار چون قلمم ۵

زینهمه نقش دلاویز که بر آب زدم
گریه و ناله و آه است ثمر چون قلمم ۶

زان گهرها که از آن چشم جهان روشن شد
نیست جز آب سیه پیش نظر چون قلمم ۷

گر چه سر از خط فرمان نکشیدم هرگز
عمر آمد به ته تیغ بر چون قلمم ۸

ره نبردم به سرا پرده معنی، هر چند
عمر کوتاه شد از سیر و سفر چون قلمم ۹

راستی بود، اگر بود مرا تقصیری
از چه بستند و گشودند کمر چون قلمم؟ ۱۰

جز سخن نیست مرا باغ و بهاری صائب
آه اگر خشک شود دیده تر چون قلمم ۱۱