غزل ۵۶۵۷ - به که بردیده گستاخ تمنا فکنم

به که بردیده گستاخ تمنا فکنم
پرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم ۱

خوش نشین نیست چنان جوهر بینایی من
که به هر آینه رو طرح تماشا فکنم ۲

بی تو گر چشم به رخسار بهشت اندازم
مشت خاری است که در دیده بینا فکنم ۳

مایه عیش حیات ابدی می گردد
هر نگاهی که بر آن قامت رعنا فکنم ۴

نیست در روی زمین کوه گران تمکینی
تا بر او سایه اقبال چو عنقا فکنم ۵

کشتی خاک ز آب گهرم طوفانی است
به که این گوهر شهوار به دریا فکنم ۶

برنتابد دو جهان درد گرانسنگ مرا
این نه کوهی است که در دامن صحرا فکنم ۷

خاک در کاسه کنم دیده دون همت را
به غلط دیده اگر بر رخ دنیا فکنم ۸

تا گمان نفسی هست مرا، ممکن نیست
بار خود بر دل گردون چو مسیحا فکنم ۹

خجلم چون کف بی مغز ز روشن گهران
من که سجاده خود بر سر دریا فکنم ۱۰

می شود مشرق خورشید سعادت صائب
چون هما سایه اقبال به هر جا فکنم ۱۱