غزل ۵۶۸۷ - نوبهارست بیا روی به میخانه کنیم

نوبهارست بیا روی به میخانه کنیم
مغز را از می گلرنگ پریخانه کنیم ۱

بوسه را گرد لب جام به دور اندازیم
جگر سوخته خال لب پیمانه کنیم ۲

شیوه خانه بدوشی به سبو بگذاریم
پای محکم چو خم باده به میخانه کنیم ۳

قصر گردون پی آسایش ما ساخته اند
چند در زیر زمین مور صفت خانه کنیم ۴

خانه پست نفس را به گلو می شکند
به چه دل زیر فلک نعره مستانه کنیم ۵

ادب شمع به بال و پر ما مقراض است
ما نه آنیم که اندیشه ز پروانه کنیم ۶

بحر ته جرعه بر خاک ره افشانده ماست
ما به این ظرف چه با شیشه و پیمانه کنیم ۷

تاک در معذرت مستی ما می گرید
چه ضرورست که ما گریه مستانه کنیم ۸

صائب آن دست که پیمانه گران بود بر او
ما چسان مزرعه سبحه صد دانه کنیم ۹