غزل ۵۷۰۹ - اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم

اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم
گمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم ۱

به بازگشت رفیقان امیدها دارم
اگر چه خفته به دنبال کاروان ماندم ۲

به بوی وصل گل از آشیان سفر کردم
به وصل گل نرسیدم ز آشیان ماندم ۳

من کناره طلب را که چشم بندی کرد
که همچو نقطه پرگار در میان ماندم ۴

چنان که معنی نازک ز نارسایی لفظ
نهفته ماند درین تنگنا چنان ماندم ۵

نصیب کام و دهانی نگشت میوه من
چو بار سرو درین باغ و بوستان ماندم ۶

ز گل نسیم سبکدست دفتری وا کرد
که من خموش چو سوسن به صد زبان ماندم ۷

برای زاد سفر نه حضور خاطر بود
اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم ۸

غرور جمع روان شد راه توفیق است
گذشتم از دو جهان تا ز کاروان ماندم ۹

ز فکر جسم نپرداختم به جان صائب
ز صد شکار به یک مشت استخوان ماندم ۱۰