غزل ۵۷۲۶ - به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورم

به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورم
شکسته است نمکدان چرخ را شورم ۱

ز جوش سینه من خم به وجد می آید
چکیده کف عشقم، شراب منصورم ۲

به روی گرم غریبی چنان فریفت مرا
که دل ز صبح وطن سرد شود چو کافورم ۳

به نکهتی که ازین باغ رزق من کردند
چه خانه ها که پر از شهد کرد زنبورم ۴

چو صبح اگر چه جهان روشن است از نفسم
غبار خاطر محفل چو شمع بی نورم ۵

چه نسبت است به مژگان مرا نمی دانم
که پیش چشمم و از پیش چشمها دورم ۶

چه شعله بود که زد حرص در نهاد مرا
که دل خنک نشد از موی همچو کافورم ۷

سبوی جسم کجا سد راه من گردد
شکست شیشه چرخ از شراب پر زورم ۸

به راه راست دلالت مکن مرا صائب
که زه به خویش نگیرد کمان پرزورم ۹