غزل ۵۷۳۰ - اگر چه در چمن روزگار خار و خسم

اگر چه در چمن روزگار خار و خسم
چو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم ۱

درین ریاض من آن بلبلم که می آید
صدای خنده گل از شکستن قفسم ۲

به جرم هرزه درایی مرا ز باغ مران
که آرمیده تر از بوی گل بود نفسم ۳

چنان گزیده مرا آستین فشانی خلق
که التفات به شکر نمی کند مگسم ۴

بغیر سایه مرا نیست زان شکار دگر
که من از طول امل سالهاست در مرسم ۵

ز من عزیزتری نیست ملک خواری را
اگر چه در نظر اعتبار هیچ کسم ۶

اگر چه رفته ام از تنگنای چرخ برون
همان ز تنگی جا تنگ می شود نفسم ۷

دو اربعین بسر آمد ز زندگانی من
هنوز در خم گردون شراب نیمرسم ۸

مکن از مردم بالغ نظر حساب مرا
که با سفیدی مو شیر خواره هوسم ۹

روم به خواب چو افسانه از ترانه خویش
اگر چه باعث بیداری هزار کسم ۱۰

ز حد خویش به مستی نمی روم بیرون
درین حظیره در بسته ایمن از عسسم ۱۱

چه حاجت است به بند دگر مرا صائب
که من ز لاغری خود همیشه در قفسم ۱۲