غزل ۵۸۱۲ - از روی نرم سرزنش خار می کشم

از روی نرم سرزنش خار می کشم
چون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم ۱

آزاده ام، مرا سرو برگ لباس نیست
از مغز خود گرانی دستار می کشم ۲

هر چند شمع راهروانم چو آفتاب
از احتیاط دست به دیوار می کشم ۳

آیینه پاک کرده ام از زنگ قیل و قال
از طوطیان گرانی زنگار می کشم ۴

جان می رسد به لب من شیرین کلام را
تا حرف تلخی از دهن یار می کشم ۵

نازی که داشتم به پدر چون عزیز مصر
در غربت این زمان ز خریدار می کشم ۶

مژگان صفت به دیده خود جای می دهم
از پای هر که در ره او خار می کشم ۷

از بس به احتیاط قدم می نهم به خاک
دست نوازشی به سر خار می کشم ۸

بی پرده تر چو بوی گل از برگ می شود
هر چند پرده بر رخ اسرار می کشم ۹

صائب به هیچ دل نبود دیدنم گران
بار کسی نمی شوم و بار می کشم ۱۰