غزل ۵۸۲۵ - لب چون صدف به آب گهر تر نمی کنم

لب چون صدف به آب گهر تر نمی کنم
گوهر به آبروی برابر نمی کنم ۱

شاخ شکوفه ام که سبیل است سیم من
با خاک ره مضایقه زر نمی کنم ۲

در کام بی نیازی من آب و خون یکی است
نفی خزف ز پاکی گوهر نمی کنم ۳

نتوان به آب راند مرا همچو زاهدان
تا هست می نگاه به کوثر نمی کنم ۴

آیینه است تخته تعلیم طوطیان
بی جبهه گشاده سخن سر نمی کنم ۵

با سینه برهنه به مژگان دویده ام
پهلو تهی ز دشنه و خنجر نمی کنم ۶

در کعبه دل است شب و روز روی من
چون آفتاب سجده هر در نمی کنم ۷

از چشم اهل هند سخن آفرین ترم
چون طوطیان حدید مکرر نمی کنم ۸

صائب ز بس به فکر دهانش فرو شدم
صبح قیامت آمد و سر بر نمی کنم ۹