غزل ۵۸۳۰ - سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

سنجد کسی که باده و تریاک را به هم
نسبت کند سخاوت و امساک را به هم ۱

پای مرا به دامن عزلت شکسته است
بسته است آن که دامن افلاک را به هم ۲

دارم امیدها به گرستن که دست داد
از گریه خوشه های گهر تاک را به هم ۳

پای چراغ را نبود بهره از چراغ
خصمی است بخت و شعله ادراک را به هم ۴

غافل مشو چو لاله ز ادراک نشأتین
یک کاسه ساز باده و تریاک را به هم ۵

عاجز ز خارزار علایق شدم، کجاست
سیلی که آرد این خس و خاشاک را به هم؟ ۶

جز زلف دلفریب، که پیوند می دهد؟
چون تار سبحه صد دل غمناک را به هم ۷

صائب صفا کسی ز که دیگر طمع کند؟
خصمی است آب و آینه پاک را به هم ۸