غزل ۵۸۴۴ - ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم
گردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم ۱

بر روی دست باد مرا دست سیر ما
چون موج تا عنان به کف بحر داده ایم ۲

یک عمر همچو غنچه درین بوستانسرا
خون خورده ایم تا گره دل گشاده ایم ۳

از زندگی است یک دو نفس در بساط ما
چون صبح ما ز روز ازل پیر زاده ایم ۴

بر هیچ خاطری ننشسته است گرد ما
افتاده نیست خاک، اگر ما فتاده ایم ۵

چون طفل نی سوار به میدان اختیار
در چشم خود سوار ولیکن پیاده ایم ۶

عمری است تا به پای زمین گیر همچو سنگ
در رهگذار سیل حوادث فتاده ایم ۷

چون سبزه پا شکسته این باغ نیستیم
ز آزادگی چو سرو به یک پا ستاده ایم ۸

گوهر نمی فتد ز بها از فتادگی
سهل است اگر به خاک دو روزی فتاده ایم ۹

صائب بود ازان لب میگون خمار ما
بیدرد را خیال که مخمور باده ایم ۱۰