غزل ۵۸۴۵ - ما نقض دلپذیر ورقهای ساده ایم

ما نقض دلپذیر ورقهای ساده ایم
چون داغ لاله از جگر درد زاده ایم ۱

با سینه گشاده در آماجگاه خاک
بی اضطراب همچو هدف ایستاده ایم ۲

گویا برات عمر مؤبد گرفته ایم
پشتی که ما ز جسم به دیوار داده ایم ۳

بر دوستان رفته چه افسوس میخوریم؟
با خود اگر قرار اقامت نداده ایم ۴

از عاجزان کار فرو بسته دلیم
هر چند عقده های فلک را گشاده ایم ۵

کوه گناه ما نتواند تمام کرد
سنگ کمی که ما به ترازو نهاده ایم ۶

پوشیده نیست خرده راز فلک ز ما
چون صبح ما دوبار درین نشأه زاده ایم ۷

در پرده نقشبند گلستان عالمیم
چون لوح آب اگر چه زهر نقش ساده ایم ۸

چون غنچه در ریاض جهان برگ عیش ما
اوراق هستیی است که برباد داده ایم ۹

از روی نرم سختی ایام می کشیم
در قبضه کشاکش گردون کباده ایم ۱۰

ای زلف یار اینهمه گردنکشی چرا؟
آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده ایم ۱۱

صائب زبان شکوه نداریم همچو خار
چون غنچه دست بر دل پر خون نهاده ایم ۱۲