غزل ۳۱۸۶ - بگو ای تازه رو، کم کن ملولی

بگو ای تازه رو، کَم کُن مَلولی
که تو رو تازه از اصلِ اصولی ۱

خیالی گولْ گیری گَر بیاید
چُنین داند که تو مَغْرور و گولی ۲

به زَخْمِ سیلی‌اَش از دل بُرون کُن
که تا عِبْرَت بگیرد هر فُضولی ۳

خیالِ بَد رَسولِ دیو باشد
تو او را توبه‌یی دِهْ از رَسولی ۴

خیالی در تو آویزد، بِیُفتی
ترا وَهمی پِژولانَد، پِژولی ۵

خیالی هست چون خورشیدِ روشن
خیالی چون شبِ تاریکِ لولی ۶

اگر مَردانه گوشِ او نَمالی
تورا کافِر کُند وَهْمِ حُلولی ۷

برایِ تو مَهان در اِنْتِظارند
سَبُک‌تَر رو، چرا در مولْ مولی؟ ۸

خَیالاتٌ اَتَتْکُمْ کَالْخُیولِ
فُدُسّوها ثِقاتی، فِی السُّفولِ ۹

خَیالاتٌ مُضِلّاتً کِذابٌ
لَحاهَا اللّهُ رَبّی بِالْاُفولِ ۱۰

فَطوبیٰ لِلَّذی یَعْلُو عُلاهُ
وَ یَقْطَعُ عِرْقَها قَبْلَ الْحُصولِ ۱۱

الٰهیٌّ قَدیمیٌّ عَلیٌّ
صَفِیُّ الْقَلْبِ مِنْ غِشِّ الْغُلولِ ۱۲

عَلَی اللّهِ بَیانُ ما نَظَمْنا
مَفاعیلُن مَفاعیلُن فُعولی ۱۳