غزل ۵۹۴۴ - مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم

مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم
ز هیچ چشمه دیگر امید آب ندارم ۱

بغیر دل که به دست خداست بست و گشادش
دگر امید گشایش ز هیچ باب ندارم ۲

خوشم به وعده خشکی ز شیشه خانه گردون
امید گوهر سیراب ازین سراب ندارم ۳

درین محیط که بی لنگرست باد مخالف
بغیر کسب هوا کار چون حباب ندارم ۴

چرا خورم غم دنیا به این دوروزه اقامت؟
چو بازگشت این منزل خراب ندارم ۵

در آن جهان ندهد فقر اگر نتیجه، در اینجا
همین بس است که پروای انقلاب ندارم ۶

دلیل قطع امیدست آرمیدگی من
ز نارسایی این رشته پیچ و تاب ندارم ۷

مبین به موی سفیدم، که همچو صبح بهاران
درین بساط به جز پرده های خواب ندارم ۸

ترا که هست می ازماهتاب روی مگردان
که من زدست تهی روی ماهتاب ندارم ۹

درین ریاض من آن شبنم سیاه گلیمم
که روی گرم توقع ز آفتاب ندارم ۱۰

مرا ز روز حساب ای نفس دراز مترسان
که خود حسابم و اندیشه حساب ندارم ۱۱

مساز روی ترش از نگاه بی غرض من
که همچو نامه بی مطلبان جواب ندارم ۱۲

ز فکر صائب من کاینات مست و خرابند
چه شد به ظاهر اگر در قدح شراب ندارم ۱۳