غزل ۶۰۱۴ - آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن
حلقه فتراک طاوس است بال خویشتن ۱

این کهنسالان که می دزدند سال خویشتن
کهنه دزدانند در تاراج مال خویشتن ۲

صحبت روشندلان باشد حصار عافیت
آب در گوهر نمی گردد ز حال خویشتن ۳

در تلاش اوج عزت هر که می سوزد نفس
سعی چون خورشید دارد در زوال خویشتن ۴

می کشد در خاک و خون رنگین لباسی خلق را
حلقه فتراک طاوس است بال خویشتن ۵

بر گلوی خود ز غیرت می گذارم چون سبو
گر برآرم از بغل دست سؤال خویشتن ۶

غنچه خسبی دارد از سیر چمن فارغ مرا
هست باغ دلگشایم زیر بال خویشتن ۷

در جهان خاکساری خسرو وقت خودم
کم نمی دانم ز جام جم سفال خویشتن ۸

منت درمان ز بی دردان کشیدن مشکل است
از طبیبان می کنم پوشیده حال خویشتن ۹

چون کسی کز چشم بد معشوق را دارد نگاه
صائب از مردم نهان دارم ملال خویشتن ۱۰