غزل ۶۰۳۴ - تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن

تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن
عالم آسوده را بر هم نمی باید زدن ۱

می توان تا غوطه در سرچشمه خورشید زد
خیمه بر گلزار چون شبنم نمی باید زدن ۲

از دل و دین و خرد یکباره می باید گذشت
در قمار عشق نفس کم نمی باید زدن ۳

پیش اهل حال می باید لب از گفتار بست
چون طرف آیینه باشد دم نمی باید زدن ۴

تا نیابی ترجمانی همچو عیسی در کنار
بر لب خود مهر چون مریم نمی باید زدن ۵

جای شادی نیست زیر این سپهر نیلگون
خنده در هنگامه ماتم نمی باید زدن ۶

چون زمین ساده ای پیدا شود از بهر نقش
بر لب خود مهر چون خاتم نمی باید زدن ۷

شهریان را سیر چشم از جود کردن همت است
در بیابان خیمه چون حاتم نمی باید زدن ۸

می توان تا صائب از جام سفالین باده خورد
می چو بی دردان ز جام جم نمی باید زدن ۹