غزل ۶۰۳۵ - تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟

تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟
در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟ ۱

در گلستانی که باشد چشم بلبل در کمین
پیش ما معراج بی دردی است گل بر سر زدن ۲

پرتو خورشید را با خاک یکسان کرده است
بی طلب هر جای رفتن، حلقه بر هر در زدن ۳

گفتگوی عشق با افسردگان روزگار
بر رگ سنگ است از بی حاصلی نشتر زدن ۴

تا درین بستانسرا پای تو در گل محکم است
کوته اندیشی بود چون سرو دامان بر زدن ۵

قامتت چون حلقه گردد چشم عبرت باز کن
کز جهان سفله می باید ترا بر در زدن ۶

تا اسیر چرخی از شکر و شکایت دم مزن
دل سیه سازد نفس در زیر خاکستر زدن ۷

هر که را از عشق عودی در دل پر آتش است
از مروت نیست گل بر روزن مجمر زدن ۸

سکه مردان نداری، معرفت کم خرج کن
فتنه ها دارد به نام پادشاهان زر زدن ۹

گر نریزی آبروی خویش را صائب به خاک
در همین جا می توانی غوطه در کوثر زدن ۱۰