غزل ۶۱۱۶ - نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من

نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من
از پشیمانی دل خود می خورد مهمان من ۱

در مصیبت خانه ام گرد تعلق فرش نیست
سیل خجلت می برد از خانه ویران من ۲

از تنور خاک، نان من فطیر آمد برون
از تنور آسمان تا چون برآید نان من ۳

قطع پیوند تعلق کرده ام زین خاکدان
داغ دارد خار را کوتاهی دامان من ۴

می کند با آستین جوهر ز روی تیغ پاک
آن که می چیند به دامن اشک از مژگان من ۵

گریه من بحر را در حقه گرداب کرد
کیست مرجان تا زند سرپنجه با مژگان من؟ ۶

از تنور هر حبابی سر کشد طوفان نوح
چون به دریا رو نهد چشم محیط افشان من ۷

نکهت زلف تو راه شش جهت را بسته است
از کدامین ره به هوش آید دل حیران من؟ ۸

در سر شوریده من عقل شد سودای عشق
دیو یوسف می شود در پله میزان من ۹

صائب از بس شور معنی هر طرف انگیخته است
یادی از دیوان محشر می دهد دیوان من ۱۰