غزل ۶۱۲۷ - آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من

آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من
تکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من ۱

این زمان بی اعتبارم، ورنه آن سیب ذقن
در سر مستی مکرر بود دستنبوی من ۲

گل نمی زد بر قفس مرغ گرفتار مرا
آن که حرف سخت می گوید کنون بر روی من ۳

من که در دستم کمان آسمان ها بود نرم
سست گردید از کمان سخت او بازوی من ۴

چون هدف آغوش رغبت عالمی وا کرده اند
تا که را از خاک بردارد کمان ابروی من ۵

چشم پاک من بود از خاک دامنگیرتر
سرو نتواند گذشتن از کنار جوی من ۶

کلک من دارد در انشای سخن دست دگر
آب صائب می شود چون تاک می در جوی من ۷