غزل ۶۱۳۹ - چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برون

چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برون
گل ز دنبالش چو سنبل موکشان آید برون ۱

ریزد از خون غزالان حرم رنگ شکار
چون به عزم صید آن ابرو کمان آید برون ۲

می گشاید جوی خون از مغز سنگ خاره را
ناله هر کس چو نی از استخوان آید برون ۳

هر تمنایی که پختم زیر گردون خام شد
زین تنور سرد هیهات است نان آید برون ۴

خامه من پیشتر از نامه می گردد تمام
نی سوار از دشت پر آتش چسان آید برون؟ ۵

راز عشق از پرده ناموس بیرون اوفتاد
چون ز تسخیر فروغ مه کتان آید برون؟ ۶

آه می آید برون از سینه پر ناوکم
همچو شیری کز میان نیستان آید برون ۷

برنمی گردم به در بستن ازین بستانسرا
بسته ام همت که نخل باغبان آید برون! ۸

سایه میخانه صائب از سر ما کم مباد!
هر که پیر آید به این منزل جوان آید برون ۹