غزل ۶۱۴۰ - ساقی از میخانه عالمتاب می آید برون

ساقی از میخانه عالمتاب می آید برون
گوهر شهوار خوب از آب می آید برون ۱

عشق سرگردانیی دارد، ولی خون می خورد
کشتی هر کس ازین گرداب می آید برون ۲

در فروغ عشق نور عقل گردیده است محو
وای بر شمعی که در مهتاب می آید برون ۳

پیچ و تاب از جوهر شمشیر اگر بیرون رود
جان عاشق هم ز پیچ و تاب می آید برون ۴

گریه ما بی قراران را عیار دیگرست
جای اشک از چشم ما سیماب می آید برون ۵

صبح از خون شفق دامان خود را پاک کرد
همچنان از زخم ما خوناب می آید برون ۶

بی ظهور عشق عاشق در حجاب نیستی است
ذره با خورشید عالمتاب می آید برون ۷

دست تا بر ساز زد مطرب، دل ما خون گریست
از زمین ما به ناخن آب می آید برون ۸

عقل در هر آب سهلی دست و پا گم می کند
عشق صائب سالم از غرقاب می آید برون ۹