غزل ۶۱۴۲ - غم ز محنت خانه من شاد می آید برون

غم ز محنت خانه من شاد می آید برون
سیل از ویرانه ام آباد می آید برون ۱

دامن دولت به آسانی نمی آید به دست
این هما از بیضه فولاد می آید برون ۲

از غم عشاق حسن لاابالی فارغ است
با هزاران طوق، سرو آزاد می آید برون ۳

تا گشاید عقده ای از زلف آن مشکین غزال
خون ز چشم شانه شمشاد می آید برون ۴

در دل سنگین شیرین جای خود وا می کند
هر شرر کز تیشه فرهاد می آید برون ۵

از خشن پوشان فریب نرم گفتاری مخور
کاین صفیر از خانه صیاد می آید برون ۶

خنده دلهای بی غم می کند دل را سیاه
عاشق از سیر چمن ناشاد می آید برون ۷

هر که زانو ته کند چون زلف در دیوان حسن
در فنون دلبری استاد می آید برون ۸

از در و دیوار محنت خانه من چون جرس
صائب از شور جنون فریاد می آید برون ۹