غزل ۳۲۱۱ - نسیم الصبح جد بالابتشار

نَسیمَ الصُّبْحِ جُدْ بِالْاِبْتِشارِ
وَ بَشِّرْ حینَ یَأْتی بِانْتِشارِ ۱

وَاَتْحِفْنی لِباسَ الْجَدِّ مِنْهُ
فَاِنّی مِنْ لِباسِ الْجَدِّ عاری ۲

فَقَدَ اُحْرِقْتُ فی صَدٍّ وَ بُعْدٍ
بِنارٍ لا تَسَلْنی اَیَّ نارِ ۳

اَما تُصْغیْ اِلیٰ قَلْبٍ حَریقٍ
یُنادی، یا حَذاری، یا حَذاری ۴

وَ مِمّا خانَ‌‌ بی‌دَهْرٌ قَتُولٌ
وَ ما قَدْحانَ لی اِدْراکُ ثاری ۵

اِذا ما فیکَ اَفْنیٰ فیکَ اَحْییٰ
اذا ما اَنْتَ جاری، اَنْتَ جاری ۶

ظَلِلْتُ کَیُونُسٍ فی بَطْنِ حُوتٍ
فَمُذْ صَحَّ الْهَویٰ کَسَروا فَقاری ۷

اَلا یا صاحِ اُنْظُر فی خُدودی
تَریٰ اَوْ صافَهُ اِنْ کُنْتَ قاری ۸