غزل ۶۲۴۴ - به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من

به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من
قفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من ۱

گران خیزند همراهان بی پروای من، ورنه
ره خوابیده را بیدار می سازد درای من ۲

نیم بی مایه تا بر سود باشد از سفر چشمم
مرا این بس که خاری نشکند در زیر پای من ۳

به استغنا توان خو در جگر کردن بخیلان را
فلک را داغ دارد خاطر بی مدعای من ۴

ندارد عالم تجرید چون من خانه پردازی
نمی گردد غبارآلود سیلاب از سرای من ۵

مرا می زیبد از اهل قناعت لاف بی برگی
که از پهلوی خشک خویش باشد بوریای من ۶

ز برق تیشه من کوه آهن آب می گردد
چه باشد بیستون در پنجه زورآزمای من؟ ۷

چنان کز جنبش افزاید گرانی مهد طفلان را
به لنگر شد ز طوفان کشتی بی ناخدای من ۸

چنان صائب فشاندم آستین بر خواهش دنیا
که همت از در دلها نمی خواهد گدای من ۹