غزل ۶۳۲۶ - مباش درصدد بی شمار خندیدن

مباش درصدد بی شمار خندیدن
که صبح باخت نفس از دوبار خندیدن ۱

دل از گشایش لبها چو پسته نگشاید
خوش است از ته دل غنچه وار خندیدن ۲

یکی هزار کند نقد زندگانی را
به روی سوختگان چون شرار خندیدن ۳

جهان به چشم حسودان سیاه می سازد
چو لاله با جگر داغدار خندیدن ۴

درآ به عالم سختی کشان و عشرت کن
که ریخته است درین کوهسار خندیدن ۵

بود گشادن آغوش در وداع حیات
درین زمانه ناپایدار خندیدن ۶

فریب عشرت دنیا مخور که بی دردی است
برون نرفته ازین نه حصار خندیدن ۷

نمود آب عقیق ترا غبارآلود
ز زیر لب به من خاکسار خندیدن ۸

دهان غنچه و چشم ستاره و لب صبح
گذاشتند به آن گلعذار، خندیدن ۹

خبر نیافته ز انجام کار خود صائب
ز غفلت است در آغاز کار خندیدن ۱۰