غزل ۶۳۳۲ - نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن
شکسته قلم صنع را تماشا کن ۱

مشو غبار دل خلق چون کتابت خشک
به اهل عشق در ایام خط مدارا کن ۲

پیاله از قدح لاله می توان کردن
بگیر گردن مینا و رو به صحرا کن ۳

نمی توان دل صد چاک را به سوزن دوخت
علاج رخنه دل را به درد صهبا کن ۴

مشو مقید همراه اگر چه توفیق است
سفر جریده ازین خاکدان چو عیسی کن ۵

مس از معامله کیمیا زیان نکند
وجود ناقص خود را به هیچ سودا کن ۶

خلاف نفس کلید در بهشت بود
به هر چه نفس تولا کند تبرا کن ۷

جمال یوسفی از کلک صنع می ریزد
همین تو دیده یوسف شناس پیدا کن ۸

به کوه صبر توان جان و موج حادثه برد
برای کشتی خود لنگری مهیا کن ۹

نهنگ عشق به هر چشمه ای نمی گنجد
ز کاوکاو دل خویش را چو دریا کن ۱۰

بهانه جوست حیا در نقاب پوشیدن
به احتیاط به رخسار او نظر وا کن ۱۱

خمار و نشأه ز یک چشمه آب می نوشند
به درد و صاف جهان سینه را مصفا کن ۱۲

نمی توان به قدم قطع آسمان ها کرد
ز شوق، بال و پری چون نسیم پیدا کن ۱۳

حریف آبله دل نمی شوی صائب
ز تنگنای صدف روی خود به دریا کن ۱۴