غزل ۶۳۳۳ - به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

به آب و گل چه فرو رفته‌ای نظر وا کن
ازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن ۱

مباش کم ز نسیم سحر درین گلزار
تو هم به خوش نفسی غنچه دلی وا کن ۲

نگشته تنگ زمان سفر، ز دانه اشک
برای راه فنا توشه‌ای مهیا کن ۳

درین دو هفته که ابر بهار در گذرست
تو نیز دامن امید چون صدف وا کن ۴

مشو چو خوشه به یک سر درین چمن قانع
بکوش و چشم و دل خویش هر دو بینا کن ۵

حریف بحر نگردد شناوری، زنهار
نشسته دست ز جان، دست عجز بالا کن ۶

فکنده است تو را در به در دهان سؤال
ببند یک در و صد در به روی خود وا کن ۷

ز سنگ خاره دم تیغ زود برگردد
به هر که با تو کند دشمنی مدارا کن ۸

همیشه دور به کام کسی نمی‌گردد
به خنده حاصل خود صرف همچو مینا کن ۹

نمی‌توان به پر عقل شد فلک پرواز
ز عشق، صائب بال و پری مهیا کن ۱۰