غزل ۶۳۳۷ - دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن
ز اشک گرم می آتشین به ساغر کن ۱

مشو چو قطره شبنم گره درین گلزار
تلاش صحبت آن آفتاب انور کن ۲

مبر به کوی خرابات دردسر زنهار
ز خون دل می بی دردسر به ساغر کن ۳

به نور عقل ره دور عشق نتوان رفت
چراغ آهی ازان روی آتشین برکن ۴

نقاب چهره مطلب سیاه کاری توست
همین تو سعی کن آیینه را منور کن ۵

مشو چو عود ز خامی به سوختن قانع
سری چو شعله برون زین بلند مجمر کن ۶

بساز با دل روشن ز عالم پرشور
ازین محیط قناعت به آب گوهر کن ۷

فشرده است فلک ابرهای احسان را
به آب دیده لب خشک خویش را تر کن ۸

گهر ز گرد یتیمی گرانبها گردید
ز خاک تیره درین خوابگاه بستر کن ۹

ز حرف عشق نی کلک را خمش مگذار
به این فتیله عنبر جهان معطر کن ۱۰

هر آنچه با تو نیاید به خاک، مال تو نیست
ز درد و داغ دل خویش را توانگر کن ۱۱

به خاکمال حوادث بساز زیر فلک
به آسیا نتوان گفت گرد کمتر کن ۱۲

ز شعر حافظ شیراز چون بپردازی
به گوشه ای بنشین شعر صائب از بر کن ۱۳