غزل ۶۳۵۵ - لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون
چه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون ۱

به مهر خال شود تنگ جا درین محضر
اگر ز روی تو آید خط این چنین بیرون ۲

هوای کوی خرابات آنقدر شوخ است
که تخم سوخته می آید از زمین بیرون ۳

به استخون نرسد تا ز فقر تیغ ترا
مکن چو نال قلم دست از آستین بیرون ۴

ز عشق او دل تنگی شده است قسمت من
که از بهشت مرا می برد غمین بیرون ۵

ز کار بسته من عاجزست تردستی
که از جبین سپر برده است چین بیرون ۶

نشسته نقش کجی آنچنان درین ایام
که نام، راست نمی آید از نگین بیرون ۷

اگر چه ناله من چرخ را ز جا برداشت
نیامد از لب کس صائب آفرین بیرون ۸