غزل ۶۳۵۴ - ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون
که تیر راست جهد صاف از کمان بیرون ۱

حضور خانه خود مغتنم شمار که تیر
به زور می رود از خانه کمان بیرون ۲

کسی که چشم گشایش ز بستگی دارد
قدم چو در نگذارد ز آستان بیرون ۳

به التماسم اگر خضر بخشد آب حیات
عقیق صبر نمی آرم از دهان بیرون ۴

ترحم است بر آن غنچه گرفته جبین
که ناشکفته برندش ز گلستان بیرون ۵

کسی است عاشق یکرنگ گلستان صائب
که از چمن نرود موسم خزان بیرون ۶