غزل ۶۳۸۱ - دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

دل از گناه پاک چو دارالسلام کن
خاک سیاه بر سر مینا و جام کن ۱

چون برق، ذوق باده بود پای در رکاب
عیش مدام خواهی، ترک مدام کن ۲

خواهی چو شعله چشم و چراغ جهان شوی
در پیش پای هر خس و خاری قیام کن ۳

آب حیات در ظلمات است، زینهار
مانند شمع در دل شبها قیام کن ۴

چون سرو پا به دامن آزادگی بکش
آنگاه در بهشت فراغت خرام کن ۵

در زیر زلف یأس بود چهره امید
هر جا دلت فرود نیاید مقام کن ۶

آب حیات دولت فانی است نام نیک
این دولت دو روزه خود مستدام کن ۷

هر چند ناله تو کند دانه را سپند
ای مرغ خوش نوا، حذر از چشم دام کن ۸

ما خون گرم خویش حلال تو کرده ایم
خواهی به شیشه افکن و خواهی به جام کن ۹

بزم شراب، بی مزه بوسه ناقص است
پیش آی و عیش ناقص ما را تمام کن ۱۰

خواهی که بر رخ تو در فیض وا شود
چون صائب اقتدا به حدیث و کلام کن ۱۱