غزل ۶۳۹۶ - موقوف انقطاع بود اتصال من

موقوف انقطاع بود اتصال من
از خود گسستن است کمند غزال من ۱

چون ساز، گوشمال مرا ساز می کند
در ترک گوشمال بود گوشمال من ۲

آبی که نیست در جگرم می کند سبیل
ریحان همیشه تازه بود در سفال من ۳

در روز حشر شسته بود پاک، نامه ها
گر نم برون دهد عرق انفعال من ۴

سرشته خیال من از خواب نگسلد
رحم است بر کسی که شود هم خیال من ۵

بر گوهرم غبار یتیمی فزون شود
چندان که چرخ بیش دهد خاکمال من ۶

از من فراغبال درین بوستان مجو
کز نقش، سبزه ته سنگ است بال من ۷

با صد هزار عقده چو سروم گشاده روی
کلفت می رسد به کسی از ملال من ۸

صائب چو مار سرزده پیچم به خویشتن
موری اگر به سهو شود پایمال من ۹