غزل ۶۴۵۷ - از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

از نگاه گرم گردد آفتابی روی او
وز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او ۱

همچو بوی گل که صد تو می شود از برگ خویش
بیشتر ظاهر شود از پرده نور روی او ۲

در گریبان صبا مشتی عرق گردیده است
نکهت پیراهن یوسف ز شرم بوی او ۳

با هزاران دست نتواند عنان دل گرفت
سرو در وقت خرام قامت دلجوی او ۴

از گداز شرم با آن خیرگی گردد هلال
بگذرد گر آفتاب شوخ چشم از کوی او ۵

چون صف مژگان دو عالم را کند زیر و زبر
تیغ را سازد علم چون غمزه جادوی او ۶

می رود دایم سراسر در خیابان بهشت
هر که را زخم نمایانی است از بازوی او ۷

می زند چون گل دو عالم موج آغوش امید
تا کجا شمشیر خواباند خم ابروی ما ۸

نیست در دامان گل شبنم، که تا روی تو دید
از خجالت آب شد آیین بر زانوی او ۹

چون تواند دیده صائب به گرد او رسید؟
خاک زد در دیده اختر رم آهوی او ۱۰