غزل ۶۵۰۶ - برخوری زان لب میگون که ز اندیشه او

برخوری زان لب میگون که ز اندیشه او
مست شد عالم و مهرست همان شیشه او ۱

بیستون خانه زنبور شود از فرهاد
کند اگر از دل شیرین نشود تیشه او ۲

از فلک چشم مدارید درستی زنهار
که فتاده است ز طاق دل ما شیشه او ۳

هر که را فکر سر زلف تو بر هم پیچید
شد پریخانه چین خلوت اندیشه او ۴

رخنه در بیضه فولاد کند چون جوهر
دانه ء خال تو کز دام بود ریشه او ۵

دل هر کس هدف ناوک بیداد تو شد
برق بیرون نتواند رود از بیشه او ۶

مرو از راه به دلجویی خالش صائب
که جگرخواری عشاق بود پیشه او ۷