غزل ۶۵۰۷ - کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درو

کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درو
مفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو ۱

گردش چرخ بدو نیک ز هم نشناسد
آسیا تفرقه از هم نکند گندم و جو ۲

با لب خشک سکندر ز سیاهی برگشت
یک دم آب به قسمت نفزاید تک و دو ۳

در شکستن حذر از شیشه فزون باید کرد
لشکری را که شکسته است به دنبال مرو ۴

عشق از حال پریشان شدگان غافل نیست
همه جا دیده خورشید بود با پرتو ۵

برق از تندی خود زود فنا می گردد
نیست ممکن که نبازد سر خود تیز جلو ۶

سبحه از دست بینداز که بر دل بارست
میفروش آنچه ز مستان نستاند به گرو ۷

چه بود دولت دنیا که به آن فخر کنند؟
گشت در غار ازین شرم نهان کیخسرو ۸

تازه عاشق نتواند که نگرید صائب
بیشتر آب تراوش کند از کوزه نو ۹