غزل ۶۵۰۵ - هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او

هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او
چمن آرا کند از دامن گل بستر او ۱

چشم بد دور ز مژگان سبکدست تو باد!
که به خون دو جهان سرخ نشتر او ۲

هر که را برق نگاه تو کند خاکستر
آتش طور توان یافت ز خاکستر او ۳

لب تیغی که لب زخمی ازو تر نشود
ریشه سبزه زنگار شود جوهر او ۴

عشق پرشور تو دریای گرامی گهری است
که سیه بختی عشاق بود عنبر او ۵

سر خورشید ازان در خم نه چوگان است
که رساند رخ زردی به غبار در او ۶

چرخ اگر عود مرا سوخت، به خود نقصان کرد
سرد شد گرمی هنگامه نه مجمر او ۷

هر که در موسم گل باده گلگون نخورد
می شود چون زر گل، قسمت آتش زر او ۸

عمر شیرازه گلهای چمن ده روزست
خرم آن گل که پریشان نشود دفتر او ۹

نیست مخصوص دل آشفته دماغی صائب
غنچه ای نیست پریشان نشود دفتر او ۱۰