غزل ۶۵۰۹ - چشم را خیره کند پرتو زیبایی تو

چشم را خیره کند پرتو زیبایی تو
من و از دور تماشای تماشایی تو ۱

در ریاضی که تو باشی، به نظر می آید
سرو چون سبزه خوابیده ز رعنایی تو ۲

سایه نبود ز لطافت قد رعنای ترا
نیست یک سرو درین باغ به یکتایی تو ۳

هرگز از شرم در آیینه ندیدی خود را
یوسفی نیست درین مصر به تنهایی تو ۴

از نگاهی که به دنبال کند مشک شود
خون به هر دل که کند آهوی صحرایی تو ۵

بر سر منصب پروانه چه خونها می شد
شمع می داشت اگر انجمن آرایی تو ۶

سر بسر زهره جبینان جهان چون انجم
محو در قلزم نورند ز پیدایی تو ۷

طوطیی را که به شیرین سخنی مشهورست
غوطه در زهر دهد غیرت گویایی تو ۸

می کند خال لب چشمه کوثر رضوان
گر به فردوس رود عاشق سودایی تو ۹

مو به مو چون مژه احوال مرا می دانی
نشود خواب گران پرده بینایی تو ۱۰

صائب از شرم ندیدی رخ او را هرگز
یک نظر باز ندیدم به شکیبایی تو ۱۱