غزل ۶۵۳۱ - میخانه ای که شوق تو باشد مدام او

میخانه ای که شوق تو باشد مدام او
دایم به زور باده زند دور، جام او ۱

سنگ ملامتی که به هم بشکند ترا
چون کعبه واجب است به جان احترام او ۲

طومار درد و داغ عزیزان رفته است
این مهلتی که عمر درازست نام او ۳

رحم است بر کسی که شود خرج مردگان
چون حافظ مزار سراسر کلام او ۴

در هر سری که هست تمنای گلرخی
از بوی گل پری زده گردد مشام او ۵

در هر دلی که عشق الهی کند نزول
چون کعبه جای کسب هوا نیست بام او ۶

صائب بس است قسمت من خون دل ز عشق
دست که می رسد به می لعل فام او؟ ۷