غزل ۶۵۶۴ - تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته
پیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته ۱

پنجه زورآوران فکر را اندیشه ات
بر زمین عجز چون برگ خزان انداخته ۲

گوهر شهوار را در عهد شکرخند تو
از دهن بیرون صدف چون استخوان انداخته ۳

خط ریحانت که نی در ناخن یاقوت کرد
منشیان را چون قلم شق در بنان انداخته ۴

چون کف خونین به خاک راه خون لعل را
از دهن در دور یاقوت تو کان انداخته ۵

صبح خیزان قیامت را نگاه گرم تو
در غلط از فتنه آخر زمان انداخته ۶

اشتیاق حلقه گوش تو در صلب صدف
در گهرها پیچ و تاب ریسمان انداخته ۷

کودک این بوم و بر را حاجت تعلیم نیست
تا الف گفته است، ناوک بر نشان انداخته ۸

از دل صحرایی خود چشم تا پوشیده ام
خویشتن را در فضای لامکان انداخته ۹

من کیم صائب که خلاق سخن در این مقام
کلک معنی آفرین را از بنان انداخته ۱۰