غزل ۶۶۰۹ - به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده
بنای خانه ناموس را به آب مده ۱

ز خیره چشمی تردامنان ملاحظه کن
کتان عصمت خود را به ماهتاب مده ۲

بهار عصمت تو ره به خشکسالی بست
به هیچ تشنه جگر نیم قطره آب مده ۳

ببین که مستحق التفات کیست نخست
زکات حسن به هر کس به اضطراب مده ۴

به عاشقان جگرتشنه رحم کن ساقی
ته پیاله خود را به آفتاب مده ۵

خراب کرده دلی را ز خویش کن معمور
چو گنج تن به هم آغوشی خراب مده ۶

هنوز پای دل از ساعد تو می لغزد
به دست اهل هوس دست بی حجاب مده ۷

مرا به گردش چشمی خمار می شکند
عبث پیاله به این عاشق خراب مده ۸

حریف موجه غیرت نمی شوی صائب
ز روی بحر، نظر آب چون حباب مده ۹