غزل ۶۶۴۷ - به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته

به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته
چو قبیله گرد لیلی همه جابجا نشسته ۱

خط و خال بر عذارش همه جابجا نشسته
نرود ز دیده نقشی که به مدعا نشسته ۲

ننشسته ناز چندان به حوالی دو چشمش
که به حلقه های زلفش دل مبتلا نشسته ۳

سرو کار من فتاده به غزال شوخ چشمی
که درون دیده من ز نظر جدا نشسته ۴

به دو دست پرنگارش بنگر ز کشتن من
که پس از هلاک نقشم چه به مدعا نشسته ۵

نه مروت است ما را ز جنون کناره کردن
که به هر گذار طفلی به امید ما نشسته ۶

که گذشته زین گلستان شب دوش مست و خندان؟
که به روی گل ز شبنم عرق حیا نشسته ۷

چه عجب اگر خدنگش به سرم فکند سایه؟
که به خواب دیده بودم به سرم هما نشسته ۸

تو که عکس خود ندیدی ز حجاب و شرم هرگز
به رخت عرق چه دانی که چه خوشنما نشسته ۹

به زکات حسن بگذر سوی گلستان که گلها
همه با کف گشاده ز پی دعا نشسته ۱۰

ز نسیم بال بستان به نظاره گلستان
که چراغ لاله و گل به ره صبا نشسته ۱۱

ز دو سنگ دانه مشکل به کنار سالم آید
ننهم قدم به بزمی که دو آشنا نشسته ۱۲

به دو چشم ز خاطر غم روزگار شویم
که غبار بر دل من ز نه آسیا نشسته ۱۳

به ثبات حسن خوبان دل خود مبند صائب
که به روی خار دایم گل بی وفا نشسته ۱۴