غزل ۶۷۹۴ - چهره را صیقلی از آتش می ساخته ای

چهره را صیقلی از آتش می ساخته ای
خبر از خویش نداری که چه پرداخته ای ۱

ای بسا خانه تقوی که رسیده است به آب
تا ز منزل عرق آلود برون تاخته ای ۲

در سر کوی تو چندان که نظر کار کند
دل و دین است که بر یکدگر انداخته ای ۳

مگر از آب کنی آینه دیگر، ورنه
هیچ آیینه نمانده است که نگداخته ای ۴

چون ز حال دل صاحب نظرانی غافل؟
تو که در آینه با خویش نظر باخته ای ۵

تو که از ناز به عشاق نمی پردازی
صد هزار آینه هر سوی چه پرداخته ای؟ ۶

نیست یک سرو درین باغ به رعنایی تو
بس که گردن به تماشای خود افراخته ای ۷

آتشی را که ازان طور به زنهار آید
در دل صائب خونین جگر انداخته ای ۸

برخوری چون رهی از ساغر معنی صائب
که درین تازه غزل، شیشه تهی ساخته ای ۹